เฮ้อ ...
จะสอบแล้วอ่ะ ...
ยังอ่านไม่ถึงไหนเลยอ่ะ ...
ตอนนี้ ...
เหลืองานอีกกองเลย ...
เง้อ ...
เบื่อจังเลย ...

ตอนนี้ ...
ตัดผมแล้ว ...
สั้นไปเลย ...
ก็สะใจดีนะ ...
รู้สึกได้ละทิ้งความรู้สึกบางอย่างไปได้ ...
ก็ไม่ได้ตัดประชดใคร ...
แต่เป็นความต้องการลึกๆของเราเอง ...

กลับมาเป็นคนเดิมซักทีนะ ...
ขอบใจจริงๆที่ทำให้รู้ถึงความเจ็บปวดที่หาที่ไหนไม่ได้ ...

My Crimson Blood

คนไม่รู้จักพอ...

จุดเริ่มเป็นแค่เพียง ...

อยากแค่ใกล้เธอ ...

ก็หวังเพียงได้เจอ ได้เป็นเพื่อนเธอซักวัน ...

ก่อนก็เพียงต้องการ แค่ได้ทักทาย ...

แค่ได้เป็นเพื่อนกัน ก็ดีมากเกินจะฝัน ...

แต่ยิ่งฉันผูกพัน ก็ทำให้ฉันยิ่งหวังไกล ...

และหากปล่อยไป ก็คงยิ่งช้ำ ...

ก็เป็นเพราะฉันไม่รู้จักพอ ไม่เคยพอดี ...

ได้มาเท่านี้ ไม่พอ ไม่รู้จักหยุด ทั้งๆที่เธอไม่มีใจ ...

เพราะไม่รู้จักพอ หัวใจจึงแตกสลาย ...

เพราะรู้ว่าไม่มีวัน ที่ได้เธอมา ...

ก็ก้าวมาซะไกล จากวันแรกเจอ ...

จะให้เป็นเพื่อนเธอ กลับกลายว่าทำไม่ถูก ...

ก็แค่ทำได้เพียง ห่างมาให้ไกล ...

หยุดเรื่องราววุ่นวาย ที่ทำให้เราต้องทุกข์ ...

แต่ยิ่งฉันผูกพัน ก็ทำให้ฉันยิ่งหวังไกล ...

และหากปล่อยไป ก็คงยิ่งช้ำ ...

ก็เป็นเพราะฉันไม่รู้จักพอ ไม่เคยพอดี ...

ได้มาเท่านี้ ไม่พอ ไม่รู้จักหยุด ทั้งๆที่เธอไม่มีใจ ...

เพราะไม่รู้จักพอ หัวใจจึงแตกสลาย ...

เพราะรู้ว่าไม่มีวัน ที่ได้เธอมา ...

My Crimson Blood

เฮ้อ ...
ชีวิตคนเรานี่มันเข้าใจยากจริงๆนะ ...
โดยเฉพาะความรู้สึกของตัวเองเนี่ย ...
โอ้ย ...
ร้องไห้อีกแล้ว ...
แค่อ่านสิ่งที่ "คนคนนั้น" เขียน ...
ทำไมล่ะ ...
ทำไมต้องไปแคร์ ...
ทำไมต้องไปคิด ...
มันไม่ใช่เรื่องของเราสักหน่อย ...
ก็ดีแล้ว ที่เขามีสิ่งดีๆ ...
ช่างเถอะ ...
นึกถึง "คนคนนั้น" มามากพอแล้ว ...
ถึงเมื่อไหร่นะ ...
อาจจะต้องรอจบปริญญาตรีเลยมั้ง ...
ถึงจะสามารถลืมได้ ...
เลิกทีเถอะ ...
เหนื่อยพอแล้ว ไม่ใช่หรือ ...
ไม่ว่าเราเสียใจแค่ไหน ...
"คนคนนั้น" เค้าก็คงไม่รับรู้หรอก ...
ในสายตาของ "คนคนนั้น" เราเป็นอะไรยังไม่รู้เลย ...
พอเถอะนะ ...
ร้องไห้มาพอแล้ว ...

My Crimson Blood